Binnenland, vrijdag 5 januari

Ouders en kinderen houden vol

Door Marieke Dubbelman en Ivo Hutten

Een maand zijn de kinderen nu al thuis. Eric en Maureen Sitton zitten nog nét niet met de handen in het haar. Omdat ze een eigen dansschool hebben, zijn ze redelijk flexibel met hun werktijden. Maar wat hun betreft kan het gedoe met kinderdagverblijf Honki Ponk in Schiedam niet snel genoeg voorbij zijn.

Bruno (net 3) klimt op een smal richeltje boven het trapgat en krijst het uit van plezier. Zijn vader staat er lachend naast om hem op te vangen. ,,Kijk, hij mag er van mij op klimmen, maar ik sta er naast om hem op te vangen als hij valt. Bij Honki Ponk waren ze op een gegeven moment van mening dat als een kind in een boom klom en eruit wilde springen, het zelf voor de dood koos.''

Het huis van Eric en Maureen is sinds een maand een zoete inval voor tal van ouders die hun kinderen ook niet meer naar Honki Ponk brengen. Tussen hun eigen kinderen Skip en Bruno, kruipen, lachen en krijsen per dag vijf tot tien andere kinderen. Er hangt een lichte poepgeur in de woonkamer die helemaal bezaaid is met speelgoed. Zoon Skip (bijna 2) hangt in een soort spagaat tussen het bijzettafeltje en de stoel van Maureen. ,,Normaal gesproken werk ik zo'n 50 tot 60 uur in de zaak en Eric nog meer. We hebben 50 man personeel.''

De keuze voor Honki Ponk een paar jaar geleden was min of meer toevallig. Toch sprak de pedagogische aanpak van het kinderdagverblijf beide ouders erg aan.

Kinderen worden er aangemoedigd in alle vrijheid de wereld te ontdekken, binnen zekere grenzen en met respect voor elkaar. ,,Die sloot erg aan bij mijn aanpak van de opvoeding van mijn kinderen. Het was er ook geweldig. Bruno maakte veel vriendjes en kwam altijd erg enthousiast thuis. Ongeveer drie maanden geleden kwam de omslag.''

Een groot aantal leidsters verliet het kinderdagverblijf, onder wie Bruno's vaste begeleidster. In de Honki Ponkkrant verschenen artikelen van de hand van directrice Marja van Wolferen, die Maureen aan het schrikken maakten. ,,Ze werd in een keer heel erg dwingend. Ze verweet ouders dat ze hun kinderen niet genoeg vrijheid gaven. Ook schreef ze dat een kind recht heeft op zijn eigen dood. En toen in december kwamen we er achter dat er een nieuwe organisatieadviseur was aangenomen.''

Die organisatieadviseur bleek Jan Pieter de Kok te zijn, een iatrosoof die meerdere malen veroordeeld is voor zijn pseudo-medisch praktijken waarbij een baby en een vrouw bijna het leven lieten. Van het oorspronkelijke pedagogische Honki Ponkgedachtegoed bleef volgens Maureen na zijn komst niets meer over. ,,Ze hebben de theorie helemaal uit het verband gerukt, misbruikt en ik mag wel zeggen verkracht. De Kok en De Bruin willen zo graag invloed uitoefenen op de kinderen. Ze willen zien wat er gebeurt als je kinderen niet opvoedt.''

Een attente ouder stelde de oudercommissie op de hoogte van het verleden van de Kok en deze lichtte op haar beurt 1 december de ouders persoonlijk in. Voor Maureen en Eric waren dat genoeg redenen om Bruno en Skip thuis te houden, nu een maand geleden. Maureen: ,,We hoopten dat het een storm in een glas water was en dat het allemaal weer goed kwam. Maar meer ouders stuurden hun kinderen niet naar Honki Ponk en de leidsters meldden zich massaal ziek. De groepen waren niet compleet en er waren te weinig leidsters. Dat wilde ik mijn kinderen niet aandoen.''

De beide jongens lijken er weinig om te geven wat hun moeder vertelt. De speelgoedravage in de kamer groeit met de minuut. Bruno heeft een sleetje achter een fiets gebonden en crosst met een hels kabaal over de houten vloer. Skip heeft van de samen met zijn vader opgezette treinrails al gauw genoeg en kruipt bij Maureen op schoot.

,,Ze zijn wel wat verward. Vooral de kinderen van andere ouders die nu elke dag in een vreemde omgeving zijn. Ik voel me verplicht om ze op te vangen, want ik kan mijn eigen werkuren indelen. Met de boekhouding en de jaarafsluiting lig ik inmiddels al fors achter op schema, maar dit gaat gewoon even voor.''

Maureen heeft geen idee hoe lang dit nog zal duren. Ze hoopt dat de ouders en het personeel 11 januari door de rechter in het gelijk worden gesteld om drie nieuwe bestuursleden aan te stellen. Zo kan er tegenwicht worden geboden aan het duo Van Wolferen en De Bruin. Ondanks de goede hoop, heeft Maureen wel een duidelijke deadline voor ogen waarop alle problemen op wat voor manier dan ook moeten zijn opgelost. ,,Als er eind januari geen oplossing is, ga ik op zoek naar nieuwe opvang. Sommige ouders hebben zich al elders ingeschreven. Wij wachten daar nog mee, omdat Honki Ponk ons goed beviel. Het is ons Honki Ponk met onze kinderen en onze leidsters. Als die allemaal blijven, blijven wij ook. Desnoods onder een andere naam en in een nieuw gebouw. Marja van Wolferen heeft deels gelijk dat Honki Ponk zonder haar nooit meer hetzelfde wordt. Honki Ponk wordt inderdaad nooit meer hetzelfde, maar we kunnen wel zonder haar. We zijn allemaal verliezers.''

Copyright: Algemeen Dagblad